Didn't I Tell you...

Γιατί πρέπει να τα κάνουμε όλα τόσο περίπλοκα ΠΑΝΤΑ? Πόσοι άνθρωποι έχουν τα κότσια να είναι ειλικρινείς και να λένε κατάμουτρα την αλήθεια, όποια κ αν είναι αυτή?
Έχουμε φτάσει να φοβόμαστε να μιλήσουμε, να πούμε αυτό που αισθανόμαστε και όταν πάρουμε την απόφαση να ξεστομίσουμε έστω τα μισά, τα περνάμε πρώτα από κόσκινο προκειμένου να "πιάσουν τόπο"!Κυριολεκτικά προετοιμάζουμε λόγο και δεν είμαστε αυθόρμητοι... Είναι τόσο θλιβερό.. και φυσικά βασανιζόμαστε χωρίς κάποιον ουσιαστικό λόγο!Γιατί όλα αυτά όμως?? Φοβόμαστε μην πληγωθούμε, μην απογοητευτούμε από την αντιμετώπιση..την αντίδραση..? Στις περισσότερες περιπτώσεις, ναι.. έτσι θα έλεγα.Από την άλλη όμως γιατί να μην τολμήσουμε? Γιατί να τα πνίγουμε μέσα μας? Δεν θα ήταν πολύ καλύτερα να πούμε αυτό που αισθανόμαστε και ότι γίνει? Τουλάχιστον δεν θα τρωγόμαστε και θα τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας, γιατί θα ξέρουμε την αλήθεια μετά από λίγο και δεν θα μένουμε με τα ερωτηματικά μας και τα ΑΝ! Και ας φάμε και την απόρριψη.. πρόκληση είναι κ αυτή..!!
Ας είμαστε πιο τολμηροί! Η ζωή είναι πολύ μικρή και το παραμικρό δευτερόλεπτο είναι πολύτιμο και μπορεί να αλλάξει την ζωή σου από την μια στιγμή στην άλλη..δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από τον αυθορμητισμό! Ποτέ δεν ξέρεις! Πόσους βλέπουμε και είναι "στημένοι" και μας κακοφαίνονται? Προφανώς αυτό είναι ένα είδος "ασπίδας" γιατί είναι ευαίσθητοι και θέλουν να είναι μονίμως "προστατευμένοι", μόνο που κατά την άποψή μου έχουν διαλέξει λάθος "ασπίδα".. γιατί θα βρουν πολύ δύσκολα την πραγματική ευτυχία.
Όσες φορές και να έχουμε πληγωθεί, είναι άδικο να την πληρώνουν οι επόμενοι, γιατί μπορεί πραγματικά να είναι η εξαίρεση.. η καλύτερη εξαίρεση.
Είναι τόσο εύκολο να το γράφεις και να το σκέφτεσαι.. και τόσο δύσκολο στην πράξη..αλλά μόνο έτσι ίσως βρεις την λυση στο μεγάλο και τρανό πια ΑΝ!

Κάνε Θεούλη μου τις ανθρώπινες σχέσεις "ανθρώπινες" και όχι αυτό το μπάχαλο που επικρατεί!

Εξάλλου :

** If life was easy.. where would all the adventures be?? **

Beginning...

Η αρχή πάντα είναι λίγο "περίεργη", σε δυσκολεύει και πρέπει να προσπαθήσεις, γιατί δεν ξέρεις πως πρέπει να "προσεγγίσεις" εκείνους που ουσιαστικά σε ακούνε ή σε διαβάζουν. Έτσι δεν γίνεται πάντα όταν γνωρίζονται δύο άνθρωποι? Πάντα δείχνουν τον καλύτερο τους εαυτό... είτε αυτή η γνωριμία είναι επαγγελματική.. είτε φιλική... είτε ........ "ερωτική".

Έτσι και εγώ κάνω μια αρχή και μου είναι κάπως "περίεργη" γιατί δεν ξέρω πραγματικά με τι να ξεκινήσω.. Καθόμουν και σκεφτόμουνα.. με απλές φωτογραφίες? Με ένα ποιηματάκι? Κατέληξα τελικά σε κάτι πολύ απλό... Θα ξεκινήσω με μια εισαγωγή και όπου με βγάλει..

Θα είναι σαν ημερολόγιο που θα "καταγράφω" σκέψεις... προβληματισμούς... καθημερινές στιγμές.. συμπεράσματα.. εικόνες.

Για σήμερα θα ποστάρω μια εικόνα που θα έλεγα πως ζηλεύω πολύ, γιατί θα ήθελα πολύ η ζωή μου να εκπέμπει τα συναισθήματα που σου δημιουργεί αυτή η εικονίτσα..

Και όπως λένε: "Μια εικόνα = 1000 λέξεις" και κάτι που δεν λένε και συμπληρώνω "Μια εικόνα = 1000 λέξεις ΚΑΙ 1000000 συναισθήματα" ...

Μ' άρεσε απίστευτα η παρακάτω περιγραφή... :

Romantic moments are one of life's wonderful joys. Holding hands while you walk along the shore, man, woman, touched by grace and beauty. Stop and enjoy the colors of sunset the purple and pink hues on a sandy beach. Hug and snuggle in the arms of your special friend. Embrace in gentle ways as the warm waves of the Pacific wash over your barefeet. The yellow sun kisses the horizon as the clouds change from white to lavender, orange and crimson red. Life is brief and we cherish those moments that bring us close. Nature gives us the quiet sea shore, seagulls to stand guard and the sound of surf, making music to our souls. Joy and bliss for man and woman, male and female, the yin and yang comes in quiet ways on this magic mother earth. Taken awhile back but I like the romantic quality so it seemed nice to show again on this season of love.

Όπως καταλαβαίνετε πολύ μεγάλη μου αδυναμία είναι η αγάπη και οι απλές καθημερινές στιγμές που μπορούν να είναι μαγικές....